|
بر میگردیم . . . حتما . . . بزودی . . . به یاری امام زمان(عج)
به قول رفقا از این قرطی بازیا: پی نوشت: ۱ از همه دوستان بخاطر نظرات و پیام هاشون متشکرم ۲ دمتون گرم ۳ عمری باشه جبران کنیم
نوشته شده توسط: منیت من...
چهارشنبه بیست و هفتم آبان 1388
|
|
رفقای گل بی منیت من |
افشاگران-برمشامم می رسد هرلحظه بوی کربلا
عالم سنه حیران...ریحان...ریحان! موعود ارميا سلما احساس هاي خاموش بچه مثبت(خودش میگه منفی ولی واسه ما رادیکالیه) دل نمک من یک یهودی ام! سبز ترین طلوع آسمان شلمچه عاشق مهدی حاج حمید( یادگاری...بجامانده) بشیر رضاپور(مبسوط نویس بلاگفا) عقاید شیعه هیئت احرارالحسين خودم...ولی من نه! ظهور نزدیک است القائم(عجل الله تعالی فرجه) حی سبحان بچه شهید ساره نسیم حیات یه پوتین یه پلاک مسیحای دل(دکتر سید میثم) کاروان بهشتیان زمین راه ناتمام(شهید آخوندی) مبارز شاهدان غريب(مهاجري كه ماند تا بگويد!) من-او(دوسيه اش مفصله!) حاج علا میس زورو (اصلا شوخی نداره..رو وبلاگت رو زد می نویسه ها) رنداميدوار-ميثم اميد کوه.....پهلوون عباس خسته.....آدمی که محاصره شده |
تابلو اعلانات |
شما میتوانید با ثبت وبلاگ
و سایت خود در لیست حامیان مقاومت به این حرکت جهانی بپیوندید ، این
عضویت ، حمایت نمادین شما از مقاومت بوده و به معنی عضویت در سازمان ،
گروه و نهاد خاصی نمی باشد . برای عضویت
اینجا را کلیک کنید
 |
|
آمارتو دارم حاجی |
|
امام بودن، سخت است، حتی اگر یاران، موافق باشند.
امام بودن سخت است، حتی اگر پاداش آن لبخند فرزند تکتا باشد. امام بودن سخت است و این سختی آن زمان به اوج می رسد که: یاران چشم در چشم تو بدوزند و دهان بدوزند و سلام را در آن زندانی کنند از ترس جان جانانی، چون تو.
امام در خانه باشد، یار پشت در، نگاه نگران، علم در قفس زندانی. چشم زرد جغد شوم به تنها پسرت دوخته شده، تو پدر شدی و چشم تو به لبخند او دوخته شده. تو در فکر رفتن باشی ،شمشیر دشمن تیز باشد، ماه تو در خانه پنهان، یار بی خبر از یار، درد بی خبر از درمان، راهی بی خبر از راهنما، دست تو پر از دعای «امن یجیب». تو میروی، مهدیت (ع) امام این امت می شود، برادرت، برادر زاده می فروشد، تو نگاه می کنی آه می کشی. تو می روی، دشمن به خانه ات می ریزد، دندان به غارت می فشارد، مال ها می برد و جان ها می گیرد. تو می روی، مهدی (ع) می رود ... قبر کوچک تو مزار عاشقان می شود و گنبد و گلدسته ها را طلا می گیرند. و تو دوباره به آغوش محاصره برمی گردی ... و گلدسته ها ویرانه می شود...
و مهدی (ع) ...
اللهم عجل لولیک الفرج
عید بر همه عاشقان مبارک باد مطمئنم همه این تبریک رو بخودمون میگیریم ولی نه...شرمنده من نه به شماها تبریک گفتم نه بخودم من به اون تعدادی تبریک گفتم که هنوز ۳۱۳ نشدن میدونم خیلی حالگیری بود ولی خودت که از اعمالت خبر داری نذار رو کنم..آخه مگه میشه اسم عاشق روت گذاشت؟؟؟؟؟؟؟؟؟ یه نیگا به اعمالت بنداز.....
نوشته شده توسط: منیت من...
دوشنبه دوازدهم مرداد 1388
|
|
|
اللهم لا تدع خصلة تعاب مني إلا اصلحتها ، و لا عائبة اونب بها إلا حسنتها ، و لا اكرومة في ناقصة إلا اتممتها
هیچ خصلت زشتی را برایم باقی مگذار مگر آنکه آن را اصلاح کنی و هیچ عیبی که باعث سرزنش باشد برایم باقی مگذار مگر آن را نیکو کنی و هیچ اخلاق پسندیده ی ناقصی را در من باقی مگذار مگر آنکه آنرا کامل گردانی بارالها برای انسان بودن...انسان ماندن...انسان رفتن...سخت محتاج نظرو توجهتم... سخته...! همین و فقط همین! یاعلی
نوشته شده توسط: منیت من...
شنبه دهم مرداد 1388
|
|
|
ونک،ونک!!!....ونک ونک ونک!...ماشین خالیه!درب صندلی جلو رو باز می کنم و میشینم! زنی پشت فرمون نشسته بود با چشمانی سرخ!...انگار رگ های سرخ چشم هاش مسیرخطی بود که کارمیکرد واشکی که از فرط خستگی تو چشمش جمع شده بود نرخ تاکسی! م صنعت- م ونک 450! ونک ونک ونک ... صدای زیری که با تمام ولووم کنار گوشم به سمت عابرین می رفت و به گوششون برخورد می کرد و این ادامه داشت ونک ونک ونک!! و این برخورد بازخورد داشت بازخوردی که ای کاش نداشت!ونک ونک ونک و با هر ونکی مردم بلا استثنا بر می گردن و نگاهش می کنن ! سرم رو میندازم پایین ... ونک ونک ونک اونقدر داد می زنه منهم اونقدر تکرار می کنم تا معنی کلمه برام رنگ می بازه...... ونک ونک ونک دوست ندارم مردم اینجوری نگاهش کنن !کجان مدعیان دفاع از حقوق زن کجان فمنیست های فریاد زن برابری و مساوات!؟؟! ............... ........... ........
زن!!!! آری این خلقت آفریدگار ... حقیقتی در تاریخ که فراز و نشیب های زیادی را پشت سر گذاشته از زنده به گورکردن تا خدایی کردن را به خود دیده ! و اینک زیر سایه حمایت فمنیست ها راننده تاکسی و تعمیر کار و کارگر بی.آر.تی نیز می شود و این یعنی پیروزی فمنیست ها و استثمار زن !! زن ... این خلقت لطیف خدا بنا به آنچه که فمنیست بصورت قوی در افکار جامعه نهادینه کردند خود را از همه جهت برابر با مرد می بیند و پا به پای مردان هر نوع لباس کاری را به تن می کند و این طبیعی است کسی که آن لباس را بر تن میکند کلیه وظایف آن مزایا و معایب را به تن می خرد و طبیعی است که بر سر اوفریاد زده شود طبیعی است که شخصیت وی نا دیده گرفته شود طبیعی است که احساس معنایی نخواهد داشت و این یعنی مرگ زن ! مرگ روح جامعه! و جالب تر آنکه تصور آن است که زن با مقیاس های وجودی مرد مقایسه شود ! چرا؟چرا؟ چرا؟ و این یعنی رسوایی فمنیست! چرا که نشان دهنده آنست که تفکر اصلی و بنیادی آنان این است که مرد موجود برتر است!و برای رعایت عدالت و برابری این زن است که با مرد مقایسه می شودیعنی معیار مرد است و این خود ماهیت فمنیست را زیر سوال می برد! از یکسو فریاد می زنند که زن و مرد تفاوتی ندارند و از سویی برای احقاق حقوق زن، زن باید از همه جهت شبیه مردان باشد، زن باید قوای جسمی خود را بالا ببرد تا در کلیه مشاغل کم نیاورد زن باید احساسات خود را سرکوب کند و فردی خشن شود تا در سختی های جامعه خود را نبازد و این یعنی فروپاشی خانواده! زن باید چنان نیرویی داشته باشد تقریبا 3برابر نیروی مردان!...تا بخشی را صرف کار در جامعه و بخشی را صرف امور خانواده و بخشی را صرف تولد فرزند و ادامه بقای نسل بشریت کند! و این یعنی برابری زن و مرد!!!!!!!! و از آنجاکه نظریه های بشری بدلیل اینکه ساخته فکر بشراست که محدود به مکان و زمان است در دوره های بعد برخی نواقص آن ثابت می شود لذا نسخه جدیدی که فمنیست ها به بازار عرضه می کنند این است که چرا زنان باید تولید نسل کنند!!!!(وا بسم الله!) چرا زنان باید فدا شوند چرا زنان باید 9ماه زندگی خود را متوقف کنند چرا از نظر جسمی به شرایط نامتعادلی برسند؟اگر سران فمنیست به فکر بقای نسل هستند!نسلی انسان!!!...نه نوزادانی که در هر شرایطی بوجود می آیند! دیگر این واقعیت طبیعت را که نمی توانند منکر شوند که زایمان بانوان موجب تعادل سیستم های داخلی بدن و همچنین بهبود شرایط روحی و جسمی آنان خواهد شد! . . . و خوشبختی زن آیا در برابری با مرد است؟؟؟؟ خانواده ای که در آن مرد خانواده در محیط کار بر سر زنان بسیاری فریاد کشیده چراکه قاعده کار اینطور ایجاب می کند!...زنان دیگری وی را سرزنش کرده و برسرش فریاد کشده اند چرا که شرایط کار اینطور ایجاب می کند! با همکاران زن نیز بسان همکاران مرد رفتار کرده چرا که قانون کار همین است و خود زنان خواهان این تساوی هستند! و این یعنی مرگ لطافت زن و روح حساس وی در ذهن و ایمان مرد!!! پس در رفتار با همسر خود نیز جوانب احتیاط روح حساس زن را در نظر نخواهد گرفت! این چیزیست که در ذهن ناخودآگاه وی شکل گرفته.... و این یعنی سرکوفت شدید نیاز ای مرد توسط خودش!...کاملا غیر مستقیم البته! چراکه خداوند نعمتی به زن داده که به مرد نداده و آن مایه و منبع آرامش بودن زن است.و چون مرد این خصوصیت را ندارد پس از نظر فمنیست محکوم است! چون یک نقص محسوب می شود! و این یعنی قتل مردان!!! و زن در این خانواده با انبوهی از سرکوفت های محیط کار و سرخوردگی عواطف و احساسات وارد خانه می شود، واین فشارهای عصبی و استرس ها و سرکوفت ها و خشم و نفرت را در رفتار با همسر و فرزندان و نیز از طریق رابطه جنسی نامطلوب تخلیه می کند! و این فروپاشی بی صدای خانواده است!...یعنی قتل عام خانواده ...یعنی نادیده گرفتن همه حقایق، فداکاری...زن...شوهر...هُنَّ لِبَاسٌ لَكُمْ وَأَنْتُمْ لِبَاسٌ لَهُنَّ جامعه ای که در آن خانواده و ارزش های معنوی و روحی تعریفی نداشته باشد و همه چیز در جهت امور مادی و لذات دنیوی و فردی صد البته باشد!...انتظار همه نوع ظلم و بی قانونی و جنایتی می رود! بد جوری رفته بودم تو این افکار یه نگاه به اون خانم راننده می کردم و یه نگاه به برگه ام و تند و تند می نوشتم! که متوجه شدم ظرفیت تکمیل شده ردیف پشت همه مرد!!!! یکی شون با لحن صمیمانه ی کثیفی پرسید توکه قبلا خط آزادی-انقلاب کار می کردی؟! دوست داشتم بزنم فکشو بیارم پایین! خیلی عصبانی بودم...چشم هام سرخ شده بود!..چشم های سرخ زن و صدای نازک ونک ونکش همش جلو چشمهام بود! مطمئن بودم به اجبار تن به این کار داده بدلیل مشکلاتش تو زندگی و نداشتن سرپناه!!!! و این جنایتی است که فمنیسم بر سر زنان آورد! -من سر میلاد پیاده می شم! - ولی کرایه ونک رو میگیرما!...ببخشیدا...چیکار کنم مجبورم!...باشه؟با نهایت تضرع و التماس! - اشکالی نداره -لحظه ای نگام کرد، نگاهش تا مغز استخونام نفوذ کرد! موقع پیاده شدن انگار که همه نوشته هام رو خونده باشه اشک تو چشم هاش جمع شد و گفت: خیلی دلم برای زن بودن تنگ شده!!!!!
نوشته شده توسط: منیت من...
جمعه یکم خرداد 1388
|
|
|
خيلي عجيب غريب ميزني....مونديم تو كار تو...اصلا تو چه جور بشري هستي؟!؟ كوشي بابا....چيه كم آوردي؟....نكنه بي منيت شدي رفتي! يا كه آدم شدي؟؟؟؟؟ نه بابا خودم هم نمي دونم چم شده ...نه آدم شدم ...نه بي منيت ....نمي دونم چي شدم....خودم هم نمي دونم.....مي دوني خودمو گم كردم....نمي دونم شايد هم چيزي رو گم كردم....شايد اينكه نمي نويسم براي اينكه قلمم رو گم كردم...شايد هم عقلم رو ...و انگار دلم رو......نمي دونم چي گم كردم جالبه مي دونم چيزي گم كردم ولي چي و چرا و كي؟ نمي دونم!!! شاد و خندان به هر طرف پارك مي دويدم شاد-ه...شاد-ه..شاد! آخه مطمئن بودم مادرم مراقبم هست و من خوشحال با سرعت تمام مي دويدم سرم پايين بود...همش مراقب بودم كه پام رو روي سنگ فرش هاي قرمز نذارم فقط سفيدا... چون سفيد قشنگه...همه سفيدي رو مي خوان....و نفس البته! يادم نمياد اون سالها نفس هم وجود داشت يا نه اقتضاي سنين بزرگواريه!!! از روي سنگ هاي قرمز مي پريدم و با كفشهاي براق سفيدم روي سنگ هاي سفيد قدم ميذاشتم... مي دويدم با سرعت تمام كجا؟ نمي دونم...براي لحظه اي همه چي متوقف شد و سرم بشدت با يه چيز آهني برخورد كرد صندوقي به رنگ زرد و آبي.... بعدها فهميدم صندوق صدقات بوده همچنين حكمت حس خوب صداي جرينگ وقتي با نهايت تلاش رو پنجه پا مي ايستادي تا سكه رو بذاري تو دهنش! نمي دونستم تو اون لحظه به چي فكر كنم به اينكه ديگه به اون آدم يه پاي زرد و آبي پول نمي دم....به اينكه حالا كاملا افتادي روي همه زمين چه سفيد چه قرمز!...حس بدي داشتم مثل كسي كه كسي رو گم كرده باشه نه اينكه كسي دور و برم نباشه نه!....بالا سرم پر بود از آدما.....خدا چقدر بهش رحم كرد....خوبه سرش نشكست....حتما بايد صدقه بدن.....يكي هم داشت بهم مي خنديد حتما اون مي دونست وقتي بزرگ شدم هم اوضاع همينه بي خبر قراره سرمو بنازم پايين و بدوام به بزرگواري و كوچكي ربطي نداره! انگار اين اولين ضربه سر بود به آهن حتي! فرقی نمی کنه...مهم اینه که چند بار سرت ضربه می خوره....حتی برخورد آهسته پیشونیت به مهر!!!!! حالم بد بود درد داشتم نمي دونم قلبم بود يا سرم آخه من چند سال بيشتر نداشتم! يادم افتاد من گم شدم!!!! چطور می تونست از من چشم برداره؟!؟ كم كم داشتم با همه چي خداحافظي مي كردم نه اينكه نااميد بشم نه!...تو اين وضعيت آدم فقط به يكي اميد داره، خيلي ترسناك بود انگار همه جا برام سياهي مطلق بود ياد چشمان نگران و غمگين افتادم انگار ديگه نگاهم نمي كرد...ولي چطور مي تونه از من چشم برداره!؟!...و اين من بودم كه چشمانم رو بستم و با تمام سرعت دويدم تمام جاده عمر رو با تباهي ها و لذت هاش و درد ها و اندوه هايي كه عوارضي اين جاده بودن! دويدم و دويدم سرم تو دنيا بود و نگاهم به دلم...ولي نه! به دلم نبود اينبار آخه من مي دونستم نبايد پا روي سنگ فرش هاي سفيد دلم بذارم ولي با كفش هاي سياه اعمالم همه شون رو كثيف كردم و كدر...اون تمام راه از من چشم برنداشت ولي حيف كه من چشم از چشم ابليس برنداشتم چقدر هم به خودم مطمئن بودم و فكر مي كردم به چه چشمهاي مقدسي چشم دوختم و چشمم روز به روز كم سو تر شد! خدايا اينجا خيلي وحشتناكه ...ديوارهاي تاريك و نمورش آدم رو مي ترسونه يا امام حسين خودت به دادم برس. صداي داد و هوار مردي بشدت منو از وداع با دنيام مي كشه بيرون...طوري كه از جام مي پرم بيرون و سرم محكم مي خوره به ديوارهاي ناموزون قبر! بدبخت شدم...يا حسين...يا زهرا...يا چهارده معصوم....حالا چيكار كنم؟...چكم نيست ...يا ابالفضل آخه بابا سفيد امضا بود...محكم مي زد تو سرش و اينور و اونور رو مي گشت...به زن و بچه ام رحم كن...اي خدا غلط كردم...هركار بگي ميكنم فقط چكم پيدا شه....خدايا من طاقتشو ندارم....هيچكس همچين مبلغي گم نكرده تا بفهمه من چي ميگم!...آخه بابا كلي ارزش داشت چرا نمي فهميد؟؟؟؟؟ هرطور شده پيدات مي كنم شده بميرم هم پيدات مي كنم ديگه چيزي ندارم همون رو هم ميدم تا پيدات كنم.... مرد همينطور سراسيمه و غمگين هرگوشه رو دنبال مي كرد.... غروب شنبه بود خودم رو كشيدم بيرون و راه افتادم تو كه آدم بشو نيستي ....فقط مونده بودم تو كف درد سرم...يادم نميومد اين بار چندمه ضربه خورده سرم! ياد اون مرد افتادم كه دو دستي مي كوبيد تو سرش! كدوم بهتره اينكه خودت بزني تو سرت يا بزنن تو سرت!؟! مي دونم مي دونم هنوزم گيج مي زنم اشکالی نداره بخندید...تقصیر خودمه شايد به خاطر اينهمه ضربه اس كه تو عمرم خرده به سرم...نه فقط امروزي!...بقول ترنم عشق بر من هرجی نیست! كاش چك پول مرد-ه پيدا شه....خيلي دلم براش سوخت.... چقدر غمگين بود و اين در و اون در مي زد .... راستي توهم گمشده داشتيا يادته؟چي شد پيداش كردي؟چيكارا كردي؟به كي متوسل شدي؟ دو دستي زدم تو سرم... اون چك سفيدش رو گم كرده بود و تو.... ... ... ... ... يوسف زهرا رو....
نوشته شده توسط: منیت من...
دوشنبه سی و یکم فروردین 1388
|
|
|
و تو به پايان مي رسي يعني تموم شد؟...بايد بريم؟... و لحظه اي مات.... و غم از دست دادن لحظات زندگي ات، قلبت رو سنگين مي كنه ، مي خواهي دست بذاري روي قلبت مي بيني از جسم خبري نيست!!! اراده مي كني كه نگاه كني، جسمي رو در حال شستشو دادن مي بيني، اراده مي كني كه دقت كني، چشم هاي روحت رو تنگ تر مي كني!...از جاي بخيه هاش!از شكستگي مونده رو پيشونيش...از جسم داغونش صاحب جسم رو مي شناسي!... براي لحظه اي از ترس كم مونده سكته بزني اراده مي كني قلب باشي، تا بزني! سكته رو مي گم وگرنه كه ديگه اجازه نداري بزني! نبض رو مي گم! وقلب خيلي وقته مرده...و چقدر شلوغ و پر از گرد و غبار! و تو...يعني دل!پر بودي از آدم ها...اجساد...خاطرات...افكار...كتاب...لباس...انگشتر عقيق...ماشين...تعداد كتابهايي كه خوندي...وبلاگت...تعداد آيات و حديث ها البته فقط تعداد براي ارائه آمار...و چقدر اينجا منيت پر ميزنه!...و تو مفهوم دروغ رو مي فهمي! پس جاي خدا كجا ست؟مگه تو اون چند صد و چند حديث نديده بودي كه دل حريم خداست!وقتي پر شود از از خدا از هرچه غير اوست پاك مي شود، ولي دل من پر بود از غير او....و حسرت تنها واژه ايست كه مغز روحت برات مي سازه! و اين قلب ناسليم تو حالا ديگه فقط يه تيكه گوشت بود!ديگه دست تو نيست!هيچي!...ربطي هم به اراده ات نداره!...به خودت مياي و ميبيني كه ديگه قلب نيستي قلب داشت لاي كفن پيچيده مي شد!...و تو سراسر حسرت بودي! وكسي انگار دلش مي سوزد!...اين بود اون جسم سالم و فطرت پاكي كه به تو امانت داده بودم؟...چرا اينقدر داغونش كردي؟....گفتم امانت دار باش نگفتم؟ ولي ديگه فرصت هشدار...ابتلا...همه و همه چيز تموم شده! و كسي برايت سي دي پخش مي كند...و ذهن روحت مي بيند! فيلمي ميكس شده گويا، و ياد روحت زنده مي شود! و تو معني فيلمبرداري را مي فهمي... در خيابان به قصد خريد حركت ميكني و تو حتي 10امين مغازه را نيز پشت سر گذاشتي!....و در به در دنبال هدفت!...و درب دلت قفل!...پنجره هاي گناه تا لب تاقچه مملو از نگاه هاي آلوده و برخوردهايي كه تو ميگويي غير عمد!..ولي دل مي گويد حركتت از ابتدا با اراده بوده و نفس چيز ديگر! وقت نماز مي گذرد//و تو در يازدهمين مغازه اي... دل مي گويد منيت!كجاي كاري؟...گفتگو با فروشنده هاي زبان باز و متملغ(بازهم كلمه اومدم!) از گفتگو با خدايت گرم و شيرين تر است؟؟؟ وهمين سكانس براي فروشنده نيز پخش مي شود و ميبيني كه مي گويد:اينها رموز بازاريابيست و حرفه ما! اما دلش مي دانست كه شرك كدام است و نفاق پررنگ تر! و ميبيند كه گوش او جلوي دهان دلش را گرفت... فيلم همينطور پخش مي شود و تو تماما نقش اولي!...شايد هميشه دوست داشتي بازيگر فيلمي باشي، و بودي نقش اول فيلم حتي!...و تو معناي غفلت رو مي فهمي! دوست داري دودستي بكوبي تو روحت!...و فلسفه ي جمله ي اي تو روحت! رو با تمام وجود مي فهمي... و حسرت تمام جسمت رو متلاشي ميكنه و تو فلسفه ي عذاب رو مي فهمي و جسم تو آماده شب اول مي شود و تو معناي هجران رو مي فهمي.... و تو معناي همه چيز را مي فهمي!...بيشتر معناي جهل رو... و حتي شايد حكمت نيز بياموزي و فلسفه البته! حيف چه دير....دير-ه...دير-ه...دير!!! و امسال نيز به پايان مي رسد! يعني تموم شد؟...بايد بره؟...و لحظه اي مات و فيلم دوباره تكرار مي شود....ولي اينجا آلارم داري و هشدار و انذار و ابتلا!...البته براي گوش هايي كه مي شنود و چشم هايي كه ميبيند. و همسفرم در كربلاي ايران...نخعی عزیز... برايم نوشته است: عمري با حسرت و اندوه زيستن نه براي خود فايده اي دارد، نه براي ديگران... بايد اوج گرفت تا بتوانيم آنچه را آموخته ايم با ديگران قسمت كنيم! سال نو مبارك اون رو از دست نديم! ياعلي
پی نوشت: *سال نو مبارک....شرمنده فرصت نکردم بیام در وبلاگ هاتون رو بزنم!....عید تک تک تون مبارک ترنم در جوار امام رضا ما رو هم دعا کن....۱-۲-۳کتاب ها رو بچسب و تحقیق ها رو....بشیر رضا پور عیدتون مبارک...حی سبحان...مبارز....شاهدان غریب (ببینیمت اون دور و برها)...یه پوتین یه پلاک یه پیت بنزین!...هدایت شده...آقای مهندس فرقانی...سحر خانوم...چشمه عشق....جامانده (موبایلم قطع-ه ممنون از پیام هات)...من-او...حاج علا...کوه نورد قدر(عباس)!...میس زورو...جنبه داشته باشیم!...درویش جان....دکتر سید میثم...رویش سرخ...جناب همت !...خودم...شیرین...آق سعید...از دیار چشم خدا...روی رد رویاها...جوجه گرافیست..در سایه سار معرفت..زایر شهید...طواف...مجنون ولایت...خوشحال...محدثه آقاجانی(می دونم سال تحویل کجایی دعا یادت نره)..شاسکول ها به بهشت نمی روند..کبوتر غریب...تندیس...شادی...منتظر...سلما...نرگس...یه روزی یه جایی یه کسی...سبو..مجنون ولایت..راحیل...آسمان شلمچه...هدی...ترنم منتظر...وفا...گمنامی دلشکسته..بچه منفی(باز گفت منفی؟!؟)...محبت و زیبایی...و همه و همه چقدر اسم هاتون یادم بودا خدا رو شکر اینهمه دوست دارم ببخشید و ببخشید از همه و بقیه دوستام فرصت نداشتم همه رو بنویسم..حلال کنید سال نو همه تون مبارک! *در کربلای ایران !هویزه دعا گوی همه تون هستم...شما هم دعا کنید ما آدم برگردیم!....از حالا دیگه نیستم ببخشید اگه برای تبریک عید خدمت نمی رسم! *این سال رو از دست ندیم *یا علی!
نوشته شده توسط: منیت من...
چهارشنبه بیست و هشتم اسفند 1387
|
|
|
به مناسبت 20 اسفند سالگرد عروج ملكوتي شهيد مفقودالاثر مهدي عارفي پدر به نام او، به راه او، براي او...
نوشته شده توسط: منیت من...
سه شنبه بیستم اسفند 1387
|
|
|
بوق قطار زده شد!...بوق هجرت!...رحلت....نمی دونم...!اصلا صدای بوق نیست!...صدای بوست!...بوی دود! بوی سوختگی...بوی جیگر سوخته....روغنش پاشیده میشه رو شیشه های قطار! و کسی انگار نگران سوختن تو نیست!همه بچه ها دارن می سوزن!...عجب کبابی راه افتاده....بوی گوشت و دود و بوق قطار باهم قاطی شده...گویا قطار رو باید کلهم خاموش کنن!آتیش قطار رو...موتور قطار رو... واگن ها همه گر گرفته ان زیر قطار رو خاموش کنید! ما سوختیم...آی سوختم...جگرم سوخت....دلم ترکید...مثل دل محسن(داستان یک محسن)....نگه دارید،قطار رو خاموش کنید!نگه دارید! همه داد می زدیم ....یاد اون مجروح روی برانکار افتادم تو رزم شب میشداق!....وقتی با تمام وجود فریاد می زد یا زهرا...سوختم! کجایی میشداق؟ کجایی شب آروم پرستاره؟...پرچم های گلگون تپه شهدا! گویی کسی به فکر ما نیست،قطار بی اعتنا به سمت تهران حرکت می کنه!به سمت میدون ولیعصر و تجریش و سوپر استار و بسکین رابینز!...شاید بسکین رابینزی بخوریم و آتش دل فرو کشد...دست می برم تو کیفم!شاید چیزی برای خوردن پیدا کنم!چیز نرمی بدستم می خوره..مثل همون دل سنگم که تو فکه از بس سینه زدم تا نرم شد!بارید....خاک فکه بود دل بد بارید!...سیل شد!...مدتها بود خشکسالی بود...گاوهای زشت گناه و نخوت و خسران...گاوهای سفید و پاک دلم رو خورده بودن...امروز چند شنبه اس؟یوزارسیف رو کی پخش میکنه؟تلویزیون های اینجا آنتن ندارن!...فقط خودت رو نشون می دن و شهدا رو...کارای تو رو سریالی نشون می دن و کارهای شهدا رو!...آخر فیلم رو هم گذاشتن خودمون بازی کنیم... سناریوش اینه که چطوری دینت رو می خوای ادا کنی؟....وسایل گریم هم همه جوره در اختیارت هست،! چفیه...سربند...محاسن...چادر...تسبیح...پلاک...همه چی!...باید آخرش رو حداقل خوب بازی کرد!... دوربین خیلی وقته رفته...چرا خیلی از سکانس ها خواب بودی؟...چه فیلم نامه ی مسخره ای...آخه از هر ده تا سکانس نه تاش صحنه های مختلف خوابه...اکشن هم داره با چشم بسته لبه پرتگاه راه رفتن...دراماتیک هم میشه گاهی نورهای سبز نمی ذارن پرت شی پایین... سریال های این روزا...حاصل تلاش تو بود تو همه این عمر!...چند سالته؟بازی چطور بود؟ چقدر پیشرفت کردی؟...چند گرفتی بازی کردی؟...چقدر از دست دادی بازی کردی؟...خداییش نقد فیلم بذاریم؟...بذاریم؟...یا خودت با خاک های شرهانی نقد گذاشتید؟...با پاهای برهنه ات؟...با خاکی که گل شد؟مگه چقدر این نقد دردناکه!...نکنه نقاد ها خیلی حرفه ای ان؟ یادم نیست!حتی نمی دونم چند روز بهشت بودم....لااله الا انت انی کنت من الظالمین! روزی که اومدیم رو یادمه...سید اس ام اس زد زدن بوق رهایی رو؟ آره سید زدن!...مرخصی تموم شد دوباره اسارت...دوباره همون سناریوی تکراری... بی ساق دست نمی توونم...نمی توونم آخه اند-ه حجابه دوسش دارم...اند-ه حجابه دوسش دارم.... حبیبی ساق دست...حبیبی ساق دست! بچه ها دیونه شدن...شعرهای چرت و پرتمون رو می خوندن و گریه می کردن....یکی زیر چفیه...یکی پشت پرده قطار...یکی روی زانوهای بغل گرفته اش....یکی سر رو شونه اونیکی... صداهاشون پرت میشه و می خوره به شیشه های قطار ولی کسی صداشون رو نمی شنوه! کجایی هویزه با اون گنبد و بارگاه نورانی دلم تنگ است...دلم تنگ است....گویی همه دنیا طلائیه است...کجایی طلائیه؟!!!؟؟؟ طلائیه عجب طلائیه! گفته بودم که دگر می نخورم باردگر.... به جز امشب و فردا شب و شبهای دگر توبه کرده بودم که دیگه بنویسم....گفتم نرفته ی این راه نداند جگر آب شده روی ریل های قطار یعنی چی...وقتی رسیدی تهران و همه مسیر اومده ات رو داری نیگا می کنی!! توبه کرده بودم ولی.....آخه..... بابا من خواستم فیلمبرداری امشب طور دیگه ای تموم شه!....آخه امشب شهادت حاج ابراهیم همت-ه!...سردار بزرگ اسلام! تیتراژ پایانی... ماكه ابراهیم همت داشتیم..... بشنو امشب می زند نی ، زارهاچون كه دور افتاده از نی زارهاعشق چون از نام دل راضی شودنام او صیاد شیرازی شودعشق را آزرده گشته خاطریبی جهان آرا و مهدی باكریماكه ابراهیم همت داشتیمسینه چاكان ولایت داشتیمپس چرا امشب به ساحل مانده ایمپس چرا اینگونه در گل مانده ایمكی دل بیدار را پیدا كنیمكربلای چهار را پیدا كنیمكی توانیم گنج را پیدا كنیمكربلای پنج را پیدا كنیمجنگ رفت و خاطرم آسوده گشتاین دل دنیایی ام آلوده گشتجنگ رفت و عشق یك افسانه شددل شكست و عشق بی خانه شد...
نوشته شده توسط: منیت من...
شنبه هفدهم اسفند 1387
|
|
|
ما رفتیم.....هرکار کردم...هرجا رفتم نشد......می رم بلکه دل بیقرارمون آروم بگیره.... سال نو همه تون پیشاپیش مبارک یا علی.....
ای همسفر اینجا حیرتکده ی عقل است بر گرده ی زمین
نوشته شده توسط: منیت من...
یکشنبه چهارم اسفند 1387
|
|
|
به اینجاهم میگن شهر؟چه مه یی!چه دودی!دو قدم جلوترت رو نمی تونی ببینی،کورمال...کورمال میرم جلو تو همون هوای مه گرفته تنه ام محکم میخوره به شونه یکی! کتفم بدجوری درد گرفته بود... یاد آقا جون افتادم دستش رو محکم زد به شونه ام و گفت:جوون طوری راه برو که بتونی راه رو از چاه تشخیص بدی،چشم هات رو خوب باز کن زندگی همیشه به شفافی امروزت نیست ها!زندگی امتحانه ها!طوری برو که مقصد رو ببینی نه دو قدم جلوترت رو! -هووو...یارو! چه خبرته؟مگه کوری!؟ یاد خانجون افتادم بسم الله یی گفت و قرآن رو باز کرد،اونروز بدجوری با سخنور دعوام شده بود،کتک مفصلی ازش خورده بودم...بدون اینکه سرش رو از رو قرآن بلند بکنه گفت:آدم باید بدونه این زبون برای چی آفریده شده!حرف زدن به همین سادگی این روزهات نیست ها!دنبال منیتت نباشی که حتما تو جمع حرفی زده باشی!...با دوتا کلاس سواد آدم صاحب نظر نمی شه ننه!حرف نزنی کسی بهت نمیگه لالی! حرف زدن امتحانه ها!ننه! -طرف انگار بالکل لاله!طعنه میزنی وایمیستی بروبر منو نیگا میکنی؟ جمعیت سریع جمع شدن برای تماشای دعوا!نه یه لوطی یی نه پهلونی که به احترامشون سگ و گربه هم بپای همدیگه بلند شن! یقه ام رو مچسبه و میکشونه سمت خودش! چشم تو چشم میشیم....چند دقیقه ای مبهوت بهم نگاه میکنیم....سخنور!....مقدم! همدیگه رو محکم بغل میکنیم،درسته تا آخرین روز هم باهم دعوا داشتیم،ولی الان میدونی چند سال از اون روزا گذشته!بابا حالا دیگه واسه خودمون کسی شده بودیم! خدا رحمت کنه آقاجون رو میگفت:انتخاب رفیق امتحانه ها!آی جوون مواظب باش که رفیق،رفاقتش تورو به کجاها می کشونه!رفیق خوب پیدا کن...لوطی باش و خراب رفیق! همون رفیق فابریک خودمون....یاد سلیمی افتادم!ای تو اون لوطی گریت! اصلا نمیدونی کجاست،چیکار میکنه،کاش اون رو میدیدی حالا صاف باید با این سخنور-ه سه نقطه روبرو شم! -هنوزم خان جونت نصیحتت میکنه!چقدر بیشتر از قدیما کم حرف شدی... -خان جون عمرش رو داد به شما،راستی از سلیمی چه خبر؟ خبری ازش داری؟چهره اش میره تو هم وسرخ میشه! -یه آدمی شده بیا و ببین!حیف اسم آدمیت....... دعوتم میکنه به یه کافی شاپ (کافی شاپ؟!!خان جون میگفت این چیزا از کفرستان اومده!...حلال و حروم رو بپا....مواظب باش چه لقمه ای رو به زبون و دهنت میرسونی ها! آقاجون میگفت:بچه ام شیر پاک خورده اس...سرش میشه!حلال و حروم رو،چه از نوع خوردنیش،چه شنیدنیش،چه گفتنیش!) سخنور سفارش میده...یه کاپوچینو ویه....یه....چی میخوای مقی؟ (امروز انگار این آقاجون اینا دست بردار نیستن،بیادشون...) -یه استکان چای قند پهلو -سخنور پغی میزنه زیر خنده (نفری یه فاتحه براشون میخونم که یعنی بعله!...به سلامت! اصلا ننه شما کجا و کافی شاپ کفرستان کجا؟تشریف ببرید عوالم خودتون...البته ببخشیندا!) وقتی سفارش هارو آوردن که اونا خیلی وقت بود رفته بودن،من و سخنور غرق در صحبت بودیم!من بیشتر میشنیدم،چیزهایی رو که نباید میشنیدم! (باورم نمیشه،آخه سلیمی و این حرفا؟جالبه باگوش جان هم میشنیدم!نه مقاومتی...نه دفاعی..نه رد تهمتی...) مداوم و بی وقفه حرف میزد،و غذایی رو که سفارش داده بود رو میخورد،برای لحظه ای دیگه صداش رو نمیشنیدم،هرچقدر شنیده بودم کافی بود!محو خوردنش شده بودم و صدای ملچ و مولوچ دهنش،گوشت نیم پز رو با ولع تمام داشت گاز میزد! و با دهانی پر حرف میزد(یاد خانجون افت....خانجون اول داستان رفته بود!) گوشتی که تو دهن خودم بود پرید تو گلوم...به سرفه افتادم!سخنور بی اعتنا به من به حرفاش ادامه میداد...می خورد و میگفت.... تیکه گوشته بد تیکه ای بود...داشتم خفه می شدم...دنبال استکان چای ام گشتم،رو میز نبود!رو میزهای اطراف رو گشتم -اونجا بود!....همون آشغال-ه عوضی!(آقاجون خواست حرف بزنه ولی تایپ نشد!) دیونه ام کرده..مثل سایه دنبالمه...خونم رو جوش آورده بود،از یه طرف دهن سخنور باز و بسته میشد و یه گاز به گوشت میزد و حرف زدنش رو ادامه میداد. خنده های کثیف اونهم از اینطرف، استکان چایی ام جلوش بود!چشم هام چهارتا شد...خندید با کنایه به ظرف جلو روم اشاره کرد! ما که گوشت سفارش نداده بودیم!من،چایی...و سخنور،کاپوچینو! انگار فکرم رو فهمید...قاه قاه زد زیر خنده! تازه متوجه ماجرا شده بودم،دوباره رودست خوردم،صدای خنده اش بلندتر شد. -خیلی نامردی .... نگاهی به میز انداختم،یه دیس پر از خون و گوشت و رگ و استخون!!!!! لابه لای گوشت ها انگشتر عقیق سلیمی رو دیدم!بهش گفتم:آخه جوجه تو رو چه به انگشتر عقیق؟ میگفت: سنت پیغمبر-ه!درسته ما جوجه...ماهیچ..ما پوچ! ولی خیلی خرابتیم رفیق! دست پاره شده و خونی اش تو دستم بود!خدایا چی دارم میبینم؟دستش گرم بود..گرم-ه..گرم-ه...گرم! به گرمی همون دستهایی که تو چله زمستون من رو خونی مالی از وسط دعوا کشید بیرون!...به گرمی دست هایی که موقع خداحافظی آخر،قبل از اسباب کشی ما،دستم رو گرفت و انگشتر عقیقش رو کرد تو انگشتم و گفت:حق با تو بود ما واسه اینکارا خیلی جوجه ایم!لوطی!....شما برو و مرد باش! نگاهی به دستم کردم!انگشتر سرجاش بود! دستهای من...انگشتر...دست اون...خون..رگ...مفصل...گوشت!...ای خداااااااا کنارخیابونم...خلوت ترین جارو پیدا میکنم! سرم رو تکیه میدم به سطل بزرگ زباله،و همه چی رو بالا میارم!همونجا چمباتمه می زنم روی زمین...دیگه کثیف تر از خودم که نبود...زمین خداست دیگه! اون دست خیابون نشسته بود،داشت بقایای استخونا رو به دندون میکشید!دست از سرم بر نمی داره..همه جا باهامه!تو تنهایی...شلوغی...سرغذا...سرکار!موقع نماز میاد به من اقتدا میکنه!...موقع حرف زدن هام و اظهار نظرهام میاد بلندگو رو برام نگه میداره!موقع رفتن تو خیابون میاد و کفش هام رو جفت می کنه!که یعنی بعله!ماهم باهاتیم!همه جا!...خوب بلده ادای لوطی ها رو دربیاره..ولی دریغ از یه جو مروت!.....عجب صبری خدا دارد!!! وااااااااااااااااااااااااااای خدا دیگه دارم روانی میشم!... می خوام بزنم زیر گریه.... دلم واسه آقاجون...خانجون...سلیمی.... دلم....دلم واسه خودت تنگ شده.... زار زار میزنم زیر گریه!من واسه خودم هیچی نشده بودم!من جوجه هم نبودم!من یکی رو میخواستم که انگشتر رو بهش پس بدم! انگشتر تو گلوم گیر کرده بود....بغضم ترکیده بود...دلم حتی!...ولی....ولی خدا بازهم نگرانم بود!برام یه بطری آب معدنی گذاشته بود تو کیفم که سوزش گلوم رو برطرف کنه! روم نشد بگم دمت گرم فقط گفتم:السلام علی الحسین(تازه با کلی شرم و خفت!) پرو...پرو...راهم رو گرفتم و رفتم! من هیچی نشده بودم!
نوشته شده توسط: منیت من...
سه شنبه بیست و دوم بهمن 1387
|
|
منیت یعنی... |
 |
یادته چی بودی...چی شدی؟ |
|
آبان 1388 مرداد 1388 خرداد 1388 فروردین 1388 اسفند 1387 بهمن 1387 دی 1387 آذر 1387 آبان 1387 مهر 1387 شهریور 1387 مرداد 1387 تیر 1387 |
حالا میگم خدمتون |